“Los Vampires” İncelemesi: İki Dracula’nın Çarpıştığı, Eski Hollywood’a Sevimli Ama Dengesiz Bir Yolculuk

Sesli sinemanın gelişi, birçok açıdan film endüstrisi için büyük bir altüst oluştu: sinema işletmecileri pahalı yeni ekipmanlar kurmak zorunda kalırken, stüdyolar ürünlerini eskisi kadar kolayca kazançlı yabancı pazarlara ihraç edemez hâle geldi. Dönemin bu ikinci soruna bulduğu çözümlerden biri, aynı filmin farklı dillerde alternatif versiyonlarını çekmekti.

Universal, 1930'un sonunda bu fikri çoğu stüdyodan daha ileri taşıyarak 'Dracula'yı aynı dekorlarda, tamamen farklı oyuncu kadroları ve yönetmenlerle iki kez çekti. Bunlardan biri, elbette, Bela Lugosi'nin başrolde olduğu ve Tod Browning'in yönettiği efsanevi filmdi. Diğeri ise Rudolph Valentino'yu 'The Sheik'te yönetmiş olan George Melford'un imzasını taşıyordu; pelerinli kan emiciyi İspanyol göçmen oyuncu Carlos Villarias canlandırdı. Bu ikinci versiyon onlarca yıl unutuldu, ancak 1990'lardaki restorasyonların ve yeniden gösterimlerin ardından bazı izleyiciler onu iki filmin daha iyisi ilan etti.

Senarist-yönetmen Craig Mitchell'in 'Los Vampires'ı, tam da bu paylaşılan dekorda yaşanan uğursuz olayları hayal ediyor: aynı dekorlarda bir ekip gündüz, diğeri gece çalışırken iki Dracula arasındaki rekabet; kıskançlık, sınıf farkları ve ürkütücü tesadüflerle örülmüş bir gerilime dönüşüyor.

Filmin en büyük gücü atmosferi: döneme sadık tasarım, gölgeyle oynayan sinematografi ve stüdyo sisteminin İspanyolca konuşan ekibe biçtiği ikincil statünün altını çizen ince bir ironi. Ancak anlatı, kurgusal gerilim ile film tarihi dersi arasında gidip gelirken bazen dengesini kaybediyor; bazı yan karakterler yeterince geliştirilemiyor.

Yine de 'Dracula'nın kayıp ikizine sinefil merakı duyanlar için 'Los Vampires', kusurlarına rağmen keyifli bir izleme deneyimi sunuyor.